I tak nie mam co robić. Siedzę i czekam aż skończy się malowanie „na górze” i wtedy będę mogła zabrać się znowu do pracy. Strasznie mnie dołuje to, że posprzatałam już dokładnie „na dole” i z racji kurzu powinam właściwie zaczynać od nowa. Nie zacznę, wolę się wyprowadzić do domu, w którym nie robi się generalnych porządków przez dwa miesiące, a jedynie przez dwa dni. Ale szaleństwo się we mnie tli i mam nadzieję, że do końca tygodnia uporam się ostatecznie z katastrofą, która ma miejsce piętro wyżej. Z racji depresji remontowej wczoraj przez cały dzień miałam na głowie czapkę, która jakoś odgradzała mnie od pomysłu natychmiastowego opuszczenia domu z węzełkiem na plecach i starym psem u boku (Fuscilko, tobie zawdzięczam ten pomysł, wiesz, że ciepłe i puchate 🙂

i dzień słuchania muzyki irlandzkiej, która zawsze przenika odrobiną optymizmu, choćby to były piosenki śpiewane na pogrzebach, tak jak ta:

No i wreszcie doszłam do tego „do góry nogami”. Chodzi o proste ciasto, które kiedyś zrobiłam i wyszło. Kiedy mówię, proste, to proste. A idzie to tak:

100 g masła/margaryny i żeby było/a roztopione, 100 g cukru (może być brązowy), 200 g mąki, 1/2 łyżeczki proszku do pieczenia, 1/4 łyżeczki sody, 1 jajo duże w temp. pokojowej, 60 g jogurtu, 100 ml mleka, trochę soli, rozmieszać wszystko dokładnie. No i owoce. Najlepsze jest z anananananasem, ale ja robię ze śliwkami i też jest pyszne. Jakiekolwiek owoce mamy, kładziemy je niestarannie na dno foremki, uprzednio dodając małe kawałki masła, tak żeby sie nie przypaliły. Na owoce na dnie lejemy ciasto i wstawiamy do pieca nagrzanego do 180 stopni i pieczemy przez 40-50 min. Kiedy trochę wystygnie kładziemy talerz na wierzch foremki i odwracamy ciasto do góry nogami tak, żeby wszystkie owoce znalazły się na wierzchu. U mnie wygladało to tak:

Przed odwróceniem i po odwróceniu. Upside Down Cake. Ciasto do góry nogami. Robione do góry nogami, ze złością, hihihi.

Kochaaaaani moi, a zwłaszcza kochane. W skrócie o wydarzeniach mało ważnych i nieistotnych z punktu widzenia Wielkiego Świata, więc jeśli nie macie czasu, albo ochoty, to nie musicie czytać, choć nie samą polityką człowiek żyje… Po pierwsze wejście do domu zarosło, ale nie tak bardzo jak poprzednio, za to okno w łazience wyglądało tak:

Pan Pies ledwo chodzi. Tylne łapy nie chcą go słuchać, często nie może wstać i chodzi wolniutko i niechętnie. Na szczęście już nie kuleje, pewnie po tabletkach, które mają zregenerować stawy. Nasz cudaczek (cudowny+psiaczek) ma już około 10 lat, co przelicza się na ludzkie 80 lat 😦 . No i musi trochę schudnąć, co jest dla niego straszną karą. Na zdjęciu: po śniadanku, które jadł na leżąco, z uchem w swojej malutkiej, 5-litrowej miseczce:

Wyremontowałam naszą paskudną, starą skrzynkę na listy. Wyszorowałam, pomalowałam, ozdobiłam. Za bardzo mi się nie podoba, ale przynajmniej nie budzi już obrzydzenia. Łe.

Rybki przetrwały. Zwykle są same przez całą zimę, nikt ich nie karmi i nie gada z nimi, ani nie pilnuje, więc mnożą się na potęgę, a niektóre zrobiły się strasznie wielkie, jak na rybki ze sadzawki. Kiedyś ich nie lubiłam, ale teraz kiedy widzę, jak się cieszą, kiedy staję na brzegu, jak płyną szybciutko w moją stronę i skaczą, kiedy rzucam im jedzenie, to mogłabym je przytulać na „dzień dobry”. Te śmieci w wodzie, to ich poranne jedzonko:

No i to chyba tyle. A, nie, jeszcze jedno – zdarzyło się ostatnio, że miałam urodziny, a Pan i Władca zadbał o to, żebym nie schudła i szwardzwaldzki torcik nabył drogą kupna:

No to teraz to już chyba wszystko. Bardzo was pozdrawiam i tęsknię za czytaniem waszych blogów, ale na razie jeszcze nie mogę was odwiedzać. Przytulam!

Jest tak: nasz najbliższy sąsiad, ten który graniczy z nami od północnej strony podjął decyzję o sprzedaży swojego domu. Dom jest wielki, trzy- piętrowy, z paskudnym, ogromnym dachem (nie takim ślicznym jak nasz – zdjęcie naszego poniżej) i z nieprzyjemnym zapachem pleśni w środku.

Dotąd lubiliśmy naszego sąsiada, przede wszystkim dlatego, że traktował swój dom jako letnią rezydencję i przyjeżdżał najwyżej raz w miesiącu, pił z nami piwo i pokazał nam Cuxhaven, ale ponieważ perfidnie ukrył przed nami fakt wystawienia domu na sprzedaż i niestety dowiedzieliśmy sie o tym przypadkiem, więc nie należy już do naszych ulubieńców.

Nasi ulubieni sąsiedzi, ci którzy mieszkają najbliżej rzecznego wału i graniczą z domem do sprzedaży z drugiej strony, D. i B. ciągle piszą do nas niepokojące wiadomości: byli jacyś ludzie oglądać dom, wyglądają nieodpowiednio, albo asocjalnie, albo bardzo głośno mówią, albo zamierzają zrobić tu dom wakacyjny dla przyjezdnych, albo zgłaszają nam inne nieprawidłowości. A wszyscy, cała czwórka błagamy los, żeby nowi właściciele: a) nie mieli za dużo dzieci; b) nie mieli zbyt wielu psów; c) nie hodowali kur; d) nie zrobili domu wakacyjnego; e) nie urządzali imprez w ogrodzie; f) nie mieszkali tutaj; g) nie przyjeżdżali częściej niż raz w roku. Wszystkie nasze wredne i nie-wredne życzenia są możliwe do spełnienia, więc może się uda. Poza tym chcielibyśmy, żeby nowi byli jedno lekarzem – geriatrą, a drugie weterynarzem, mogą być gejami, ale nie powinni być młodzi ani zbyt starzy, mają nam fundować piwo raz w tygodniu i pokochać nasze psy – Quattro i bigielkę sąsiadów – Mabel. A reszta powinna się ułożyć, no co nie? 🙂